மனிதனை மீண்டும் மனிதனாக்கும் 'ஓய்வு' – டிஜிட்டல் யுகத்தில் நாம் தொலைக்கும் அமைதி

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர் காலையில் எழுந்தவுடன் கைபேசியைப் பார்க்கிறோம். வேலைக்குச் செல்கிறோம். வேலை நேரம் முடிந்தாலும் மின்னஞ்சல் வருகிறது. அலுவலகத்தை விட்டு வீட்டுக்கு வந்தாலும், அலுவலகம் கைபேசியுடன் நம்முடன் வருகிறது. இரவு படுக்கையில் கிடந்தாலும் சமூக வலைதளம் அழைக்கிறது. நாளை என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தபடியே இன்று முடிகிறது. இப்படி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையில், ஒருநாள் நாம் நம்மையே கேட்டுப் பார்க்க வேண்டிய கேள்வி ஒன்று இருக்கிறது. “நான் கடைசியாக எப்போது ஓய்வெடுத்தேன்?” இந்தக் கேள்விக்கான பதில் பலரிடம் உடனடியாக இருக்காது. ஏனெனில், நாம் ஓய்வைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம். ஓய்வு என்றால் வேலை இல்லாமல் இருப்பது அல்ல. படுத்துக்கொண்டு இருப்பதும் அல்ல. கைபேசியைத் திறந்து முடிவில்லாமல் திரையைப் பார்ப்பதும் அல்ல. உண்மையான ஓய்வு என்பது உடலுக்கும் மனதுக்கும் மீண்டும் சக்தி கிடைக்கும் இடைவெளி. அது ஒருவரின் உடல் நலத்தையும், மன அமைதியையும், படைப்பாற்றலையும், குடும்ப உறவுகளையும், சமூகப் பங்கேற்பையும் மீண்டும் கட்டமைக்கும் ஒரு மனிதத் தேவையாகும். ஒரு காலத்தில் ஓய்வு என்பது வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதியாக இருந்தது. இன்று ஓய்வு என்பது திட்டமிட வேண்டிய ஒரு செயலாகிவிட்டது. இதுதான் நமது காலத்தின் மிகப்பெரிய முரண்பாடு. தொழில்நுட்பம் நமக்கு நேரத்தைச் சேமித்தது. ஆனால் அந்தச் சேமிக்கப்பட்ட நேரத்தை நாம் மீண்டும் வேலையால் நிரப்பிவிட்டோம். மனித நாகரிகத்தின் பழைய ஓய்வு இன்றைய தலைமுறை ஓய்வை புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. மனித நாகரிகத்தின் வரலாற்றில் ஓய்வு எப்போதுமே இருந்திருக்கிறது. கிராம வாழ்க்கையில் மாலை நேரம் என்பது வேலைக்கும் உறவுகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளியாக இருந்தது. வீட்டின் முன் அமர்ந்து பேசுவது, வயல் வேலை முடித்து நண்பர்களுடன் நேரம் செலவிடுவது, கோயில் திருவிழாக்கள், நாட்டுப்புறக் கலைகள், விளையாட்டுகள், இசை, கதைகள் என சமூகத்தோடு இணைந்த ஓய்வு வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அந்த ஓய்வு பெரும்பாலும் தனிமையானதாக இருக்கவில்லை. அது கூட்டுக் கலாசாரமாக இருந்தது. ஒரு குடும்பம் ஒன்றாகச் சாப்பிட்டது. ஒரு கிராமம் ஒன்றாகத் திருவிழா கொண்டாடியது. ஒரு தலைமுறை மற்றொரு தலைமுறையிடம் கதைகளைக் கேட்டது. மாலை நேரம் என்பது வெறும் நேரத்தைச் செலவழிக்கும் நேரமாக இல்லாமல், மனித உறவுகளைப் பராமரிக்கும் நேரமாக இருந்தது. இன்று அந்தக் காட்சியில் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஒரே வீட்டில் நான்கு பேர் இருக்கிறார்கள். நான்கு திரைகள் இருக்கின்றன. நான்கு தனி உலகங்கள் இருக்கின்றன. இதுதான் டிஜிட்டல் காலத்தின் புதிய ஓய்வு. ஆனால் இது உண்மையான ஓய்வா? என்பதுதான் சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி. தொழிற்புரட்சி ஓய்வை மாற்றியது; டிஜிட்டல் புரட்சி அதை மீண்டும் கைப்பற்றுகிறது தொழிற்புரட்சிக்குப் பிறகு மனிதனின் வேலை நேரத்தை ஒழுங்குபடுத்துவது ஒரு பெரிய சமூகப் போராட்டமாக மாறியது. தொழிலாளர்களின் நீண்ட வேலை நேரம், வாராந்திர ஓய்வு, விடுமுறை போன்றவை உலகத் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் முக்கியக் கோரிக்கைகளாக உருவெடுத்தன. 1919-ஆம் ஆண்டிலேயே சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பான ILO, தொழில்துறையில் வேலை நேரத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் முதல் சர்வதேச தொழிலாளர் உடன்படிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டது. காலப்போக்கில் வாராந்திர ஓய்வு, ஊதியத்துடன் கூடிய ஆண்டு விடுப்பு போன்றவை தொழிலாளர் உரிமைகளின் முக்கிய அம்சங்களாக வளர்ந்தன. ஆனால் இப்போது உலகம் மற்றொரு திருப்புமுனையில் நிற்கிறது. வேலை நேரம் குறைந்திருக்கலாம். ஆனால் வேலையின் எல்லை மங்கிவிட்டது. ஒரு காலத்தில் அலுவலக நேரம் முடிந்ததும் வேலை முடிந்தது. இப்போது அலுவலகம் நம்முடைய கைபேசிக்குள் இருக்கிறது. ILO-வின் உலகளாவிய ஆய்வு, உலகத் தொழிலாளர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்குக்கும் மேற்பட்டோர் வழக்கமாக வாரத்திற்கு 48 மணி நேரத்துக்கும் அதிகமாகப் பணிபுரிவதாகக் குறிப்பிடுகிறது. அதே ஆய்வு, ஒருவர் விரும்புவதைவிட அதிக நேரம் வேலை செய்வது work-life balance-ல் எதிர்மறையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதாகவும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதனால் flexible working hours, flexitime, telework போன்ற நெகிழ்வான வேலை முறைகள் வேலை–வாழ்க்கை சமநிலையை மேம்படுத்தக்கூடும் என ILO வலியுறுத்துகிறது. அதாவது, ஓய்வு என்பது தனிப்பட்ட பழக்கம் மட்டுமல்ல. அது வேலைவாய்ப்பு கொள்கையின் ஒரு பகுதியாகவும் இருக்க வேண்டும். ஐரோப்பாவின் விடுமுறை கலாசாரம்… அமெரிக்காவின் வேலை கலாசாரம்… ஆசியாவின் வேகம் உலக நாடுகளில் ஓய்வின் வடிவம் ஒரே மாதிரி இல்லை. ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளில் சட்டரீதியான விடுமுறை, வாராந்திர ஓய்வு, வேலை நேர ஒழுங்குமுறை ஆகியவை நீண்டகாலமாக முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளன. பல நாடுகளில் வேலை–வாழ்க்கை சமநிலை என்பது தொழிலாளர் உரிமையின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. மாறாக, அமெரிக்காவில் வேலை மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் எல்லைகள் பல துறைகளில் மிகவும் நெகிழ்வானவை. தொழில்நுட்பத் துறையில் “always connected” கலாசாரம் உருவாகியிருப்பதைப் பார்க்கலாம். ஆசியாவின் பல வேகமாக வளரும் பொருளாதாரங்களில் போட்டி, நீண்ட வேலை நேரம் மற்றும் கல்வி அழுத்தம் ஆகியவை ஓய்வின் அளவை பாதிக்கின்றன. ஆனால் எந்த நாடாக இருந்தாலும் ஒரு பொதுவான உண்மை உருவாகி வருகிறது. வேலை அதிகரிக்கும்போது ஓய்வு குறைகிறது. டிஜிட்டல் இணைப்பு அதிகரிக்கும்போது மன இடைவெளி குறைகிறது. வாழ்க்கை வேகம் அதிகரிக்கும்போது மீட்பு நேரத்தின் தேவை அதிகரிக்கிறது. OECD-ன் Time Use Database, 30 OECD நாடுகளில் மக்கள் தங்கள் நேரத்தை எவ்வாறு செலவிடுகிறார்கள் என்பதை ஒப்பிட உதவுகிறது. அதில் paid work அல்லது study, unpaid work, personal care, leisure உள்ளிட்ட பிரிவுகளாக நேரப் பயன்பாடு பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால் நாடுகளுக்கிடையேயான கணக்கீட்டு முறைகளில் வேறுபாடுகள் இருப்பதால், நேரடியாக ஒப்பிடும்போது எச்சரிக்கை தேவை என OECD குறிப்பிடுகிறது. இதில் ஒரு முக்கியமான பாடம் இருக்கிறது. ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சியை GDP-யால் மட்டும் அளக்க முடியாது. அந்த நாட்டின் மக்கள் தங்கள் நேரத்தை எப்படிச் செலவிடுகிறார்கள் என்பதும் ஒரு சமூகத்தின் நலனைப் புரிந்துகொள்ளும் முக்கியமான குறியீடாக இருக்கிறது. ஓய்வு என்பது உடலுக்கானதா? மனதுக்கானதா? இரண்டுக்குமே. உடலுக்கு ஓய்வு தேவை. மனதுக்கும் ஓய்வு தேவை. ஆனால் ஓய்வை உடல் அசைவின்மையோடு குழப்பிவிடக் கூடாது. WHO-வின் வழிகாட்டுதல்படி, 18 முதல் 64 வயதுக்குட்பட்ட பெரியவர்கள் வாரத்திற்கு குறைந்தது 150 முதல் 300 நிமிடங்கள் மிதமான தீவிர உடல் செயல்பாடுகளில் ஈடுபட வேண்டும் அல்லது அதற்குச் சமமான தீவிரமான உடற்பயிற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும். நடைப்பயிற்சி, சைக்கிள், விளையாட்டு, பொழுதுபோக்கு சார்ந்த உடல் இயக்கங்கள் உள்ளிட்டவை இதில் அடங்கும். இதன் பொருள் மிகவும் அழகானது. ஓய்வு என்பது அசைவில்லாமல் இருப்பது அல்ல. ஒருவருக்கு புத்தகம் படிப்பது ஓய்வாக இருக்கலாம். மற்றொருவருக்கு தோட்டப் பணியாக இருக்கலாம். இன்னொருவருக்கு இசை. வேறு ஒருவருக்கு நடைப்பயிற்சி. ஒருவருக்கு நண்பர்களுடன் உரையாடுவது. மற்றொருவருக்கு தனிமையில் அமைதியாக இருப்பது. எனவே, ஓய்வுக்கு ஒரே ஒரு வடிவம் இல்லை. ஆனால் அது நம்மை மீண்டும் புத்துணர்ச்சியுடன் திரும்பச் செய்ய வேண்டும். ஓய்வு இல்லாத சமூகம் மெதுவாக சோர்வடைகிறது உலக சுகாதார நிறுவனம், உடல் இயக்கமின்மை உடல் மற்றும் மனநலத்தில் எதிர்மறையான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று கூறுகிறது. 2022-ம் ஆண்டுக்கான மதிப்பீட்டின்படி, உலகளவில் சுமார் 31% பெரியவர்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்ட அளவு உடல் செயல்பாட்டை மேற்கொள்ளவில்லை; 11–17 வயதுடைய இளைஞர்களில் 81% பேர் போதுமான உடல் செயல்பாட்டை மேற்கொள்ளவில்லை என WHO தெரிவித்துள்ளது. இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். Leisure என்பது உடல் செயல்பாடில்லாத நேரம் அல்ல. மாறாக, ஆரோக்கியமான leisure-ல் உடல் இயக்கமும் இருக்கலாம். விளையாட்டு இருக்கலாம். இயற்கை அனுபவம் இருக்கலாம். கலை இருக்கலாம். சமூக உறவு இருக்கலாம். படைப்பாற்றல் இருக்கலாம். அதனால் ஒரு குழந்தையை மொபைல் திரைக்கு முன்னால் மூன்று மணி நேரம் அமர வைப்பதும், அதே மூன்று மணி நேரத்தை விளையாட்டு மைதானத்தில் செலவிடுவதும் ஒரே வகையான leisure அல்ல. ஒரு மாணவன் தொடர்ந்து வீடியோ பார்ப்பதும், ஒரு மணி நேரம் புத்தகம் படிப்பதும் ஒரே மாதிரியான மன அனுபவமல்ல. ஓய்வு என்பது நேரத்தின் அளவு மட்டும் அல்ல. அந்த நேரத்தின் தரம். இந்தியாவில் ஓய்வு: யாருக்கு கிடைக்கிறது? இந்தியாவில் ஓய்வைப் பற்றி பேசும்போது ஒரு முக்கியமான சமூக உண்மையை மறக்க முடியாது. அனைவருக்கும் ஓய்வு சமமாக கிடைப்பதில்லை. ஒரு நகர்ப்புற அலுவலக ஊழியரின் leisure time-ஐ, ஒரு விவசாயத் தொழிலாளியின் leisure time-உடன் ஒப்பிட முடியாது. ஒரு ஆணின் ஓய்வு நேரத்தையும், வீட்டுப் பொறுப்புகளைச் சுமக்கும் ஒரு பெண்ணின் ஓய்வு நேரத்தையும் ஒரே அளவுகோலில் பார்க்க முடியாது. ஒரு மாணவனின் ஓய்வையும், தேர்வுக்குத் தயாராகும் மாணவியின் ஓய்வையும் ஒரே மாதிரி பார்க்க முடியாது. அதனால்தான் நேரப் பயன்பாடு பற்றிய ஆய்வுகள் சமூக சமத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளவும் உதவுகின்றன. ஓய்வு என்பது பணக்காரர்களின் ஆடம்பரம் அல்ல. அது மனித நலனின் ஒரு அங்கம். ஆனால் அதற்கான வாய்ப்பு சமூக, பொருளாதார மற்றும் பாலின வேறுபாடுகளால் மாறுபடுகிறது. இதனால் அரசின் பொறுப்பும் முக்கியமாகிறது. பூங்காக்கள். நடைபாதைகள். விளையாட்டு மைதானங்கள். நூலகங்கள். பொது கலாசார மையங்கள். இளைஞர் மையங்கள். சமூக விளையாட்டு வசதிகள். இவை அனைத்தும் leisure infrastructure-ன் பகுதிகள். ஒரு நகரத்தில் flyover கட்டுவது வளர்ச்சி. ஆனால் மக்கள் நடக்க இடமில்லையென்றால் அந்த வளர்ச்சி முழுமையானதல்ல. ஒரு நகரத்தில் உயரமான கட்டடங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் குழந்தைகளுக்கு விளையாட மைதானம் இல்லையென்றால் அந்த நகரத்தின் எதிர்காலம் முழுமையானதல்ல. தமிழ்நாட்டின் ஓய்வு: கோயில் திருவிழாவிலிருந்து காபி கடை வரை தமிழ்நாட்டின் சமூக வாழ்க்கையில் ஓய்வுக்கு ஒரு தனித்துவமான வரலாறு இருக்கிறது. கிராமத் திருவிழாக்கள், நாட்டுப்புறக் கலைகள், தெருக்கூத்து, இசை, நாடகம், கோயில் சார்ந்த சமூக நிகழ்வுகள், விளையாட்டு, வாசிப்பு, கடற்கரைச் சந்திப்புகள் என ஓய்வு என்பது சமூக வாழ்க்கையோடு இணைந்திருந்தது. சென்னை மெரினா கடற்கரையில் மாலை நேரம் கழிப்பது முதல், கிராமங்களில் மாலை நேர உரையாடல்கள் வரை, ஓய்வு நம் கலாசாரத்தில் தனிமனிதச் செயலாக மட்டும் இருந்ததில்லை. அது ஒரு சமூக அனுபவம். ஆனால் இன்று அந்த ஓய்வில் டிஜிட்டல் உலகம் நுழைந்திருக்கிறது. ஒரு குடும்பம் ஒன்றாக அமர்ந்திருக்கிறது. ஆனால் ஒவ்வொருவரும் வேறு திரையைப் பார்க்கிறார்கள். ஒரு நண்பர்கள் குழு ஒன்றாகச் சந்திக்கிறது. ஆனால் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சமூக வலைதளத்தைப் பார்க்கிறார்கள். இது சமூக உறவுகளின் புதிய முரண்பாடு. நாம் ஒன்றாக இருக்கிறோம்; ஆனால் உண்மையில் ஒன்றாக இருக்கிறோமா? கல்லூரி மாணவனுக்கு ஓய்வு ஏன் தேவை? இன்றைய கல்லூரி மாணவன் கல்வி, போட்டித் தேர்வு, வேலைவாய்ப்பு, internship, skill development, social media, AI என பல அழுத்தங்களுக்கிடையே வாழ்கிறான். அவனுக்கு ஓய்வு என்பது நேரத்தை வீணடிப்பது அல்ல. அது அவனுடைய சிந்தனையை மீட்டமைக்கும் நேரம். ஒரு மாணவன் தொடர்ந்து படிக்கும்போது தகவல் கிடைக்கலாம். ஆனால் ஓய்வெடுக்கும்போது சிந்தனை உருவாகலாம். ஒரு புத்தகத்தைப் படித்த பிறகு அதை மனதில் சிந்திக்க ஒரு இடைவெளி தேவை. ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு தேடும் போது, சில நேரங்களில் அதிலிருந்து சிறிது விலகி நிற்பதே புதிய தீர்வை உருவாக்கும். படைப்பாற்றலுக்கும் ஓய்வுக்கும் ஆழமான தொடர்பு இருக்கிறது. அதனால் கல்வி நிறுவனங்களில் leisure-ஐ “free period” என்று மட்டும் பார்க்காமல், மாணவர்களின் முழுமையான வளர்ச்சியின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்க வேண்டிய காலம் இது. விளையாட்டு. கலை. இசை. வாசிப்பு. சமூக சேவை. கிளப் செயல்பாடுகள். இயற்கைச் செயல்பாடுகள். இவை அனைத்தும் மாணவரின் மதிப்பெண்ணுக்கு வெளியே இருக்கும் கல்வி. ஆனால் வாழ்க்கைக்கு அவசியமான கல்வி. ஓய்வு இல்லாத AI எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும்? இது இன்னும் ஆழமான கேள்வி. AI பல வேலைகளை வேகப்படுத்தலாம். Automation மனிதர்களின் சில பணிகளை குறைக்கலாம். உற்பத்தித் திறன் அதிகரிக்கலாம். அப்படியானால் மனிதர்களுக்கு அதிக நேரம் கிடைக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த நேரம் மீண்டும் வேலைக்கே பயன்படுத்தப்பட்டால்? அப்போது தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தின் உண்மையான பயன் என்ன? எனவே எதிர்காலத்தின் மிகப்பெரிய கேள்வி “AI எவ்வளவு வேலைகளைச் செய்யும்?” என்பது மட்டும் அல்ல. “AI மனிதனுக்கு எவ்வளவு மனித நேரத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கும்?” என்பதும்தான். அந்த மனித நேரம் குடும்பத்துக்காக இருக்கலாம். கலைக்காக இருக்கலாம். இயற்கைக்காக இருக்கலாம். சமூகத்துக்காக இருக்கலாம். சுயவளர்ச்சிக்காக இருக்கலாம். அல்லது ஒன்றும் செய்யாமல் அமைதியாக இருப்பதற்காகக்கூட இருக்கலாம். அதற்கும் மனிதனுக்கு உரிமை இருக்க வேண்டும். ஓய்வு தனிமனிதனை மட்டுமல்ல; சமூகத்தையே காப்பாற்றும் ஒரு நல்ல ஓய்வு பெற்ற மனிதன், மறுநாள் நல்ல முறையில் வேலை செய்யக்கூடும். ஒரு மன அமைதியான பெற்றோர், குழந்தையுடன் சிறப்பாகப் பேசக்கூடும். ஒரு உடல்நலமான இளைஞன், சமூகத்தில் அதிகமாகப் பங்கேற்கக்கூடும். ஒரு சோர்வில்லாத பணியாளர், அதிக கவனத்துடன் செயல்படக்கூடும். ஒரு படைப்பாற்றல் கொண்ட மாணவன், புதிய தீர்வுகளை உருவாக்கக்கூடும். இதனால் ஓய்வு தனிநபருக்கான நன்மை மட்டும் அல்ல. அது சமூக உற்பத்தித்திறனின் ஒரு பகுதியாகவும் இருக்கிறது. ILO-வின் ஆய்வுகள், வேலை நேரத்தை சமநிலைப்படுத்தும் நெகிழ்வான முறைகள் தொழிலாளர்களுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் பயனளிக்கக்கூடும் என்று குறிப்பிடுகின்றன. அதாவது ஓய்வும் உற்பத்தித்திறனும் எதிரிகள் அல்ல. சரியான ஓய்வு, நீண்ட காலத்தில் சிறந்த உற்பத்தித்திறனுக்கு அடித்தளமாக இருக்கக்கூடும். நாளைய ஓய்வு எப்படி இருக்கும்? நேற்றைய ஓய்வு சமூகத்தோடு இருந்தது. இன்றைய ஓய்வு திரையோடு இருக்கிறது. நாளைய ஓய்வு எப்படியிருக்கும்? அது ஒருவேளை AI-யால் வடிவமைக்கப்பட்ட தனிப்பட்ட leisure experience ஆக இருக்கலாம். Virtual reality-ல் பயணம் செய்யலாம். AI உருவாக்கும் இசையைக் கேட்கலாம். Digital worlds-ல் விளையாடலாம். ஆனால் அதே நேரத்தில், இயற்கையின் மதிப்பு அதிகரிக்கக்கூடும். ஏனெனில் டிஜிட்டல் உலகம் அதிகரிக்கும் அளவுக்கு, உண்மையான உலகத்தின் அனுபவம் அரிதாகலாம். ஒரு மரத்தடியில் அமர்வது. கடற்கரையில் நடப்பது. நண்பருடன் நேரில் பேசுவது. ஒரு புத்தகத்தின் பக்கங்களைத் திருப்புவது. மழையைப் பார்ப்பது. இவை அனைத்தும் எதிர்காலத்தில் இன்னும் மதிப்புமிக்க leisure அனுபவங்களாக மாறக்கூடும். ஓய்வை ஒரு உரிமையாகப் பார்க்க வேண்டிய நேரம் மனிதனுக்கு வேலை தேவை. ஆனால் வேலை மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல. பொருளாதார வளர்ச்சி தேவை. ஆனால் வளர்ச்சி மட்டுமே நல்வாழ்வு அல்ல. தொழில்நுட்பம் தேவை. ஆனால் தொழில்நுட்ப இணைப்பு மட்டுமே மனித முன்னேற்றம் அல்ல. ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான முன்னேற்றத்தை அளக்க வேண்டுமெனில், அதன் மக்கள் எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறார்கள் என்பதோடு, அவர்கள் தங்கள் நேரத்தை எவ்வாறு வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் பார்க்க வேண்டும். அதனால் அரசுகள் வேலை நேரக் கொள்கைகளோடு சேர்த்து, பொது பூங்காக்கள், விளையாட்டு வசதிகள், நூலகங்கள், கலாசார மையங்கள், பாதுகாப்பான நடைபாதைகள், பொதுமக்கள் பயன்படுத்தும் திறந்த வெளிகள் ஆகியவற்றிலும் முதலீடு செய்ய வேண்டும். நிறுவனங்கள் productivity-யைப் பற்றி பேசும்போது employee well-being-ஐயும் பேச வேண்டும். கல்வி நிறுவனங்கள் மதிப்பெண்களைப் பற்றி பேசும்போது மாணவர்களின் மனநலத்தையும் ஓய்வு நேரத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். குடும்பங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, அவர்களின் குழந்தைப் பருவத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டும். முடிவாக… ஓய்வு என்பது வாழ்க்கையின் மீதமிருக்கும் நேரம் அல்ல. வாழ்க்கையை உணர்வதற்காக ஒதுக்கப்படும் நேரம். நாம் ஓய்வெடுப்பது வேலை செய்யாமல் இருப்பதற்காக மட்டும் அல்ல. மீண்டும் நன்றாக வேலை செய்ய. மீண்டும் சிந்திக்க. மீண்டும் படைக்க. மீண்டும் நேசிக்க. மீண்டும் மனிதர்களுடன் இணைக்க. மீண்டும் நம்மையே கண்டுபிடிக்க. ஒரு காலத்தில் மனிதன் இயற்கையின் வேகத்தில் வாழ்ந்தான். பின்னர் கடிகாரத்தின் வேகத்தில் வாழத் தொடங்கினான். இன்று அறிவிப்புகளின் வேகத்தில் வாழ்கிறான். நாளை ஒருவேளை செயற்கை நுண்ணறிவின் வேகத்தில் வாழலாம். ஆனால் அந்த எல்லா வேகங்களுக்கும் நடுவில் மனிதனுக்கு ஒரு சிறிய இடைவெளி தேவை. அந்த இடைவெளிதான்— ஓய்வு. அது சோம்பல் அல்ல. அது வீணான நேரம் அல்ல. அது முன்னேற்றத்திற்கு எதிரானது அல்ல. மாறாக, மனித முன்னேற்றம் மனிதனை இழந்து விடாமல் இருப்பதற்கான பாதுகாப்பு வலையமைப்பு. ஒரு நாள் முழுவதும் ஓடிய பிறகு நின்று மூச்சுவிடுவது போல… ஒரு தலைமுறை முழுவதும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த உலகமும் ஒருநாள் நின்று தன்னையே கேட்க வேண்டும்: “நாம் எங்கே போகிறோம்?” அந்தக் கேள்விக்கு விடை தேடுவதற்கான முதல் நேரம் - ஓய்வாக இருக்கலாம். வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் முயற்சியே ‘My Vikatan’. இந்த ‘My Vikatan’ பிரிவில் பதிவாகும் கட்டுரைகளுக்கு என பிரத்யேகமான ஒரு வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் இணைந்திருப்பதன் மூலம், ‘My Vikatan’கட்டுரைகள், ‘My Vikatan’ தொடர்பான அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் உடனே தெரிந்து கொள்ளலாம். இதில் இணைய கீழே உள்ள லிங்கை க்ளிக் செய்யுங்க மக்களே. Link: விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம். உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்! முழு கட்டுரையைப் படிக்க, கீழே உள்ள இணைப்பைப் பயன்படுத்தவும்.