Published
Jun 27, 2026
Source Name
BBC Tamil
Country
India
இயக்குநர், நடிகர், இசையமைப்பாளர், தயாரிப்பாளர், பத்திரிகையாளர் என பன்முகங்கள் கே.பாக்யராஜுக்கு இருந்தாலும் இசையமைப்பாளராகவும் தனி முத்திரையைப் பதித்தார். முழு கட்டுரையைப் படிக்க, கீழே உள்ள இணைப்பைப் பயன்படுத்தவும்.
This is a Tamil summary for quicker reading. For the full report, extra context, and updates, open the original publisher.
Full article — see link below
வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர் மருத்துவர்கள் இவ்வுலகில் கடவுளுக்கு நிகராகப் பார்க்கப்படுபவர்கள். என் பள்ளி வாழ்க்கையில் 9 தையல் போடும் அளவிற்கு மண்டை உடைந்த நிகழ்வையும், அதிலிருந்து எப்படி உயிர் பிழைத்துக் குணமானேன் என்பதைப் பற்றியும் இந்தத் தேசிய மருத்துவர்கள் தினத்தை முன்னிட்டு உங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ள நினைக்கிறேன். அந்தத் தருணத்தில்தான் புரிந்தது மருத்துவர்கள் ஓர் உயிரைக் காப்பாற்ற எந்த அளவுக்குச் செல்கிறார்கள் என்று! 2014ஆம் ஆண்டு, நான் நான்காம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். மதிய இடைவெளிக்கான பெல் அடித்தது. நண்பர்களோடு சேர்ந்து சாப்பிட்டேன். சாப்பிட்ட பிறகு வழக்கம் போல் எப்போதும் நண்பர்களோடு விளையாடுவது வழக்கம். அதேபோல் அன்று ஓடிப் பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது, நானும் என்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஓடினேன். அப்போது மறைந்து கொள்வதற்காகப் பள்ளியின் பக்கச் சுவரின் மேல் அமர்ந்தேன். இன்னும் சரியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் வராந்தாவில் இரு பக்கமும் சுவர்கள் இருக்கும் அல்லவா, அதில்தான் அமர்ந்தேன். நான் சுவரில் உட்கார்ந்திருந்ததை என் நண்பன் பார்த்துவிட்டான். என்னைத் தொடுவதற்காகப் பின்புறமாக மெதுவாக வந்தான், நான் அதைக் கவனிக்கவில்லை. பக்கத்தில் வந்து சத்தமாக என் பெயரைச் சொல்லித் தொட்டான். நான் அந்த அதிர்ச்சியில் கீழே குதிக்கும் போது, சுவரில் கால் இடறி தலைக்குப்புறக் கீழே விழுந்தேன். எப்படியும் தரையிலிருந்து அந்தச் சுவர் கிட்டத்தட்ட ஐந்து அல்லது ஆறடி இருக்கும். கீழே கிடந்த கருங்கல் என் தலையைப் பதம் பார்த்தது. வலது பக்கக் காதுக்கு மேல் தலையில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டது. அடிபட்ட அடுத்த நிமிடமே தலையிலிருந்து இரத்தம் ஆறாக ஓடியது. சுற்றியுள்ள நண்பர்கள், மாணவ, மாணவிகள் எல்லோரும் உறைந்து போய்விட்டார்கள். உடனே என்னுடைய நண்பன், கையைப் பிடித்து என்னைத் தூக்கிவிட்டு ஆசிரியரிடம் கூட்டிச் சென்றான். நண்பனின் தோள் மேல் கை போட்டு நெஞ்சில் சாய்ந்தபடி சென்றேன். வலது கையை அடிபட்ட இடத்தில் வைத்தபடி இருந்தேன். பள்ளிச் சீருடையின் வலது பக்கம் முழுவதும் இரத்தமாக இருந்தது. அதேபோல் நண்பனின் சீருடையிலும் இரத்தக் கறை படிந்தது. இரத்தம் சொட்டச் சொட்ட வருவதைப் பார்த்த என்னுடைய வகுப்பாசிரியர் உடனே தலைமையாசிரியர் அறையிலுள்ள முதலுதவிப் பெட்டியை எடுத்து வந்து, அதில் உள்ள அனைத்துப் பஞ்சையும் எடுத்து என் தலையில் வைத்துப் பிடித்துக் கொண்டார். அனைத்து ஆசிரியர்களும் அதிர்ச்சியாகிவிட்டார்கள். அடுத்த ஐந்து நிமிடத்திற்குள்ளாகவே ஆட்டோவை வரவழைத்து என்னை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். என்னுடைய பள்ளிக்கூடத்தின் பெயர் சா. இ. நா. மேரி தொடக்கப்பள்ளி, சாத்தூர். பள்ளியானது நகரத்தின் மையத்தில் அமைந்துள்ளது. அதனால்தான் சீக்கிரமாக மருத்துவமனை செல்ல முடிந்தது. அடிபட்டதும் எனக்கு இரத்தம் வருவது மட்டும்தான் தெரிந்ததே தவிர, எந்த ஒரு வலியோ எந்த ஓர் உணர்வோ தெரியவில்லை! இருந்தும் நான் வேண்டும் கருப்பசாமியை வேண்டியபடி ஆசிரியரோடு ஆட்டோவில் மருத்துவமனைக்குச் சென்றேன். சிறுவயதிலிருந்து எனக்குக் காய்ச்சல் எதுவாக இருந்தாலும் என்னுடைய அம்மா சாத்தூரில் உள்ள ஸ்டார் மருத்துவமனைக்குத்தான் என்னைக் கூட்டி வருவார். அடிபட்டிருக்கும் போதும் என்னுடைய ஆசிரியர் ஸ்டார் மருத்துவமனைக்குத்தான் என்னை அழைத்துச் சென்றார். ஏனென்றால் அதுதான் பள்ளிக்கு அருகில் உள்ளது. மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்ததும் செவிலியர்கள் என்னை ஒரு படுக்கையில் படுக்க வைத்தார்கள். பிறகு என்னுடைய சட்டையைக் கழற்றினார்கள். தையல் போடும் போது வலி தெரியாமல் இருப்பதற்காக ஓர் ஊசியை முதலில் போட்டார்கள். ஆனால் எனக்கு மயக்கம் வரவில்லை. “ஒன்னும் ஆகாது! தையல் போடும்போது சும்மா எறும்பு கடிச்ச மாதிரிதான் இருக்கும்! உன்னுடைய பெயர் என்ன?” இப்படியெல்லாம் அந்தச் செவிலியர் என்னைக் கேட்டபடி தலையின் காயத்திற்குத் தையலைப் போட ஆரம்பித்தார். எல்லாம் முடிந்த பிறகு இறுதியாகத் தலையைச் சுற்றி வெள்ளைத்துணியால் பெரிய கட்டு போடப்பட்டது. இந்தச் செய்தியை அறிந்த என்னுடைய அம்மா, வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த தீப்பெட்டி கம்பெனியிலிருந்து பதற்றத்தோடு, கூட வேலை பார்க்கும் ஒருவரோடு பைக்கில் மருத்துவமனைக்கு வந்தார். என்னை இந்தக்கோலத்தில் பார்த்ததும் ரொம்பவும் துடிதுடித்துப் போய்விட்டார். அவசரத்தில் கையில் பணமும் கொண்டு வரவில்லை. தலையில் கட்டு போட்ட செலவு மற்றும் மருந்து மாத்திரைகளுக்குச் சேர்த்து 450 ரூபாய் பில் வந்தது. அம்மா டாக்டரிடம் போய் பேசினார். நான் பக்கத்திலேயேதான் உட்கார்ந்திருந்தேன். “பரவால்லம்மா நீ நாளைக்கு வந்து காச குடும்மா!” என்ற பெருந்தன்மையோடு அந்த மருத்துவர் கூறினார். மருத்துவரின் பெயர் டாக்டர் இராமசாமி. டாக்டரின் இந்தப்பொதுநலமான, பெருந்தன்மையான மனிதநேயச் செயல் என் வாழ்க்கையைக் காப்பாற்றியதையும் தாண்டி, இப்போதும் நான் என் வாழ்க்கையில் மனிதநேயத்தோடு இருக்க காரணமும் ஆனது. அம்மாவிற்கு அந்த மருத்துவர் நல்ல பழக்கம். மருத்துவமனைக்குச் செல்லும்போது என்னிடமும் நன்றாக பேசுவார். எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லாத போது அம்மா என்னை இந்த ஸ்டார் மருத்துவமனைக்குக் கூட்டி வரும் போது, இராமசாமி டாக்டர் அதிகமாக ஃபீஸ் கேட்கிற மாதிரி தெரிந்தால், அம்மா 30 அல்லது 50 ரூபாய் குறைத்துதான் கொடுப்பார். அதையும் சிரித்தபடி அந்த டாக்டர் வாங்கிக் கொள்வார். அப்படி ஒரு பண்புள்ள டாக்டர். அம்மாவிடம் காசு இல்லாததை அறிந்த என்னுடைய ஆசிரியர், அந்த 450 ரூபாய் பணத்தை எனக்காகக் கட்டினார். அம்மா ஆசிரியரைப் பார்த்துக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டார். அதன் பிறகு அடிபட்டதிலிருந்து தையலைப் பிரிப்பது வரை, அம்மா என்னைக் குளிக்க வைப்பதிலிருந்து சாப்பாடு ஊட்டி விடுவது வரை வரை என்னைக் கவனமாகக் கவனித்துக் கொண்டார். என் உயிரைக் காப்பாற்றியவர்கள் மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள் என்றால் அதையும் தாண்டி சரியான நேரத்திற்கு மருத்துவமனைக்குக் கூட்டிச் சென்ற என்னுடைய ஆசிரியர்களும் தெய்வங்கள்தான்..! என்னுடைய வகுப்பு ஆசிரியர், மருத்துவமனை செவிலியர்கள் மற்றும் டாக்டர் இராமசாமி ஆகியோர்கள் என்னைக் காப்பாற்றிய காவல் தெய்வங்களாக நான் அவர்களை பார்க்கிறேன். மருத்துவப்பணி அறப்பணி; அதற்குத் தங்களை அர்ப்பணிக்கும் மருத்துவர்களுக்கு மீண்டும் ஒருமுறை என் சார்பாகத் தேசிய மருத்துவர்கள் தின நல்வாழ்த்துகள்!! நன்றி..! செ.ஹரிஷ். விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்... உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்! my vikatan ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், காணொளி, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். ஃமீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம். முழு கட்டுரையைப் படிக்க, கீழே உள்ள இணைப்பைப் பயன்படுத்தவும்.
வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர் "A friend in need is a friend indeed " என்று சொல்வதுண்டு. அந்த நண்பரே மருத்துவராக இருந்தால் இன்னும் சிறப்பு இல்லையா? திரு . கண்ணபிரான் அவர்கள் மேற்கு மாம்பலம் லஷ்மி மருத்துவமனையில் மருத்துவ சேவை புரிகிறார். எப்போதும் மக்கள் கூட்டம் நிறைந்திருக்கும் ஒரு மருத்துவமனை. அவர் சாப்பாடு , தன் நலம் பற்றி எப்போதும் நினைப்பதே இல்லை. மாநிலக் கல்லூரியில் 70 _ 73 கெமிஸ்ட்ரி பாட்ச்சில் படித்த எங்கள் அத்தனை பேருடனும் தொடர்பில் உள்ளார். சின்னதும் பெரியதுமாக பல பல சந்தேகங்களை நாங்கள் அனைவருமே கேட்பதுண்டு . அவ்வப்போது சின்ன சின்ன மருத்துவ ஆலோசனைகளும் அவர் சொல்வதுண்டு. மும்பையில் என் மகளுடன் இருக்கும் எனக்கு இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு தீபாவளி சமயத்தில் ஒரு பிரச்சினை ஏற்பட்டது. என் மகளும் மருமகனும் சுற்றத்தாருடன் சுற்றுலா சென்று விட்டார்கள். நான்கு நாட்கள் கழித்து தான் வருவார்கள் என்றிருக்கும் போது என் கணவருக்கு வயிற்றில் தாங்க முடியாத ஒரு வலி ஏற்பட்டது. ஒருவரும் இல்லாமல் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவித்துப் போனேன். நாங்கள் பார்க்கும் மருத்துவருமே தீபாவளி நேரம் என்பதால் வெளியே சென்றிருந்தார். பக்கத்திலுள்ளவர்களிடம் கேட்கவும் யோசனையாக இருந்தது. தெரியாத மருத்துவர் மற்றும் சிகிச்சை பற்றி சொன்னால் எப்படி ஏற்றுக் கொள்வது! மொழிப் பிரச்சினை வேறு. மகளோ , மருமகனோ அருகில் இருந்தால் அவர்கள் வழி காட்டக் கூடும்.எதுவானாலும் அவர்கள் வந்த பிறகு தான் பார்க்க வேண்டும் என்றுதான் தோன்றியது. உடனே என்னுடைய நண்பரும் மருத்துவருமான டாக்டர் கண்ணபிரான் அவர்களைக் கூப்பிட்டு விவரம் சொன்னேன். அவர் உடனே வலி அறிகுறிகளை முழுவதும் கேட்டு விட்டு சில மருந்துகளை மெசேஜ் செய்தார். பக்கத்திலிருந்த மருந்துக் கடையில் போய் வாங்கி வந்தேன். வலி குறைந்தாலும் கண்டிப்பாக மருத்துவரைப் பார்க்க அட்வைஸ் செய்தார். மருத்துவரிடம் மூன்று நாட்கள் கழித்து மருமகனுடன் போய் பார்த்தபோது அவர் சரியான மருந்துகள் தான் கொடுத்திருக்கிறீர்கள் என்று சொன்னார்.கஷ்டமானநேரத்தில் எனக்கு கை கொடுத்த டாக்டர் அவர்களை என்னால் மறக்க முடியாது. இந்த சந்தர்ப்பத்தில் விகடன் மூலமாக நினைவு கொள்வதுடன் நன்றியும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். -காந்திமதி உலகநாதன் விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்... உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்! my vikatan ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், காணொளி, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். ஃமீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம். முழு கட்டுரையைப் படிக்க, கீழே உள்ள இணைப்பைப் பயன்படுத்தவும்.
வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர் மருத்துவம் என்பது ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல; அது மனித உயிர்களைக் காக்கும் உயர்ந்த சேவை. சில மருத்துவர்களை நாம் அவர்களின் திறமையால் நினைவில் வைத்துக் கொள்வோம். ஆனால் சிலரை அவர்களின் மனிதநேயத்தால் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாது. அப்படிப்பட்ட ஒரு மருத்துவர்தான் டாக்டர் சமியுல்லா, ராணிப்பேட்டை மாவட்ட அரசு மருத்துவமனையில் பணியாற்றி வருகிறார். அரசு மருத்துவமனைக்கு வரும் பெரும்பாலான நோயாளிகள் எளிய குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்களிடம் இருக்கும் பயத்தையும், பதற்றத்தையும் முதலில் போக்குவது டாக்டர் சமியுல்லாவின் அமைதியான பேச்சு. ஒரு மருத்துவரின் உண்மையான பெருமை, அவர் எழுதும் மருந்துச் சீட்டில் இல்லை; நோயாளிக்கு அளிக்கும் நம்பிக்கையில்தான் இருக்கிறது. அந்த நம்பிக்கையை ஒவ்வொரு நோயாளிக்கும் அளிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு அவர் செயல்படுகிறார் என்று அவரைப் பற்றி அறிந்தவர்கள் கூறுவார்கள். அரசு மருத்துவமனை என்றாலே அலட்சியம் என்ற எண்ணம் சிலரிடம் இன்னும் இருக்கலாம். ஆனால் அப்படிப்பட்ட எண்ணங்களை மாற்றும் மருத்துவர்களில் டாக்டர் சமியுல்லாவும் ஒருவர். புன்னகையுடன் நோயாளிகளை வரவேற்பது, பொறுமையாக அவர்களின் குறைகளை கேட்பது, ஏழை–பணக்காரர் என்ற வேறுபாடின்றி அனைவரையும் சமமாக நடத்துவது போன்ற பண்புகள் அவரை தனித்துவமாக்குகின்றன. மருத்துவர்கள் உயிரைக் காப்பவர்கள் மட்டுமல்ல; நம்பிக்கையையும் காப்பவர்கள். ஒரு நோயாளி மருத்துவமனையை விட்டு வெளியேறும் போது, "நான் நன்றாகி விடுவேன்" என்ற நம்பிக்கையுடன் சென்றால், அதுவே ஒரு மருத்துவரின் மிகப்பெரிய வெற்றி. தேசிய மருத்துவர்கள் தினத்தை முன்னிட்டு, சமூகத்திற்காக அமைதியாக உழைத்து வரும் டாக்டர் சமியுல்லா போன்ற அனைத்து மருத்துவர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றியையும் மரியாதையையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். அவர்களின் தன்னலமற்ற சேவையே இந்த சமூகத்தின் உண்மையான செல்வம். "மருத்துவர் கையில் இருக்கும் மருந்து உடலைக் குணப்படுத்தும்; மருத்துவரின் மனிதநேயம் மனதைக் குணப்படுத்தும்." ஷா. பஷீர் அஹ்மத் இளங்கலை மூன்றாம் ஆண்டு, பி.ஏ. வரலாறு சி. அப்துல் ஹக்கீம் கல்லூரி (தன்னாட்சி) மேல்விஷாரம் விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்... உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்! my vikatan ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், காணொளி, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். ஃமீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம். முழு கட்டுரையைப் படிக்க, கீழே உள்ள இணைப்பைப் பயன்படுத்தவும்.
வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர் ஒரு மனிதனுக்கு இரண்டு பிறவிகள் உண்டு என்பார்கள். ஒன்று அவன் இந்த உலகில் பிறக்கும் நாள். மற்றொன்று, மரணத்தின் வாசலில் இருந்து மீண்டும் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பும் நாள். எனக்கு அந்த இரண்டாவது பிறவி கிடைத்த நாள் ஏப்ரல் 14, 2008. அந்த நாளை நான் என் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது. என் இதயம் ஆபத்தான பாதிப்பைச் சந்தித்த நாள் அது. ஆனால் அதே நாள்தான், கடவுள் ஒரு மருத்துவரின் உருவத்தில் எனக்கு வாழ்க்கையை மீண்டும் பரிசாக அளித்த நாள். அந்த மருத்துவர்தான் டாக்டர் ஹாரி சாந்த சீலன். அன்று நான் சென்னையின் தாம்பரத்தில் உள்ள ஒரு பெரிய மருத்துவமனைக்குச் சென்றேன். கடுமையான நெஞ்சு வலியுடன் இருந்தேன். ஈசிஜி எடுத்தார்கள். "பிரச்சினை எதுவும் இல்லை. இது வாயுத் தொல்லை" என்று கூறி மருந்து கொடுத்து வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். ஆனால் என் வலி குறையவில்லை. அந்த நேரத்தில் நான் டாக்டர் ஹாரி சாந்த சீலனைச் சந்தித்தேன். நான் கொண்டு சென்ற அதே ஈசிஜி அறிக்கையை அவர் அமைதியாகப் பார்த்தார். இரண்டு நிமிடங்கள்... வெறும் இரண்டு நிமிடங்கள். ஆனால் அந்த இரண்டு நிமிடங்களில் அவர் பார்த்தது ஒரு காகிதம் அல்ல. அணையப்போகும் ஒரு உயிரின் துடிப்பை. ஒரு நொடியும் தாமதிக்காமல் உடனடியாக நடவடிக்கை எடுத்தார். சரியான மருத்துவ சிகிச்சை கிடைக்க வழிவகுத்தார். அந்தத் துரிதமான முடிவுதான் இன்று நான் உயிருடன் இருப்பதற்கான காரணம். இன்று நான் எழுதும் ஒவ்வொரு வரியும், பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், என் குடும்பத்துடன் பகிரும் ஒவ்வொரு சிரிப்பும், என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளும்... அவரின் அந்த ஒரு முடிவின் பரிசு. மருத்துவம் என்பது ஒரு தொழில் அல்ல என்பதை அவர் தனது செயலால் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். அது மனித உயிரைக் காக்கும் உயர்ந்த பொறுப்பு என்பதை அவர் வாழ்ந்து காட்டினார். அறிவு பல மருத்தவர்களிடம் இருக்கும். அனுபவமும் பலரிடம் இருக்கும். ஆனால் நோயாளியின் உயிரை தனது உயிராக நினைக்கும் அக்கறை, எளிமை, கருணை, மனிதநேயம்... இவை எல்லோரிடமும் இருப்பதில்லை. அந்த அரிய குணங்களின் உருவமாக நான் கண்டவர் டாக்டர் ஹாரி சாந்த சீலன். என் வாழ்க்கையில் நான் பெற்ற மிகப் பெரிய செல்வம் என்னவென்றால், என்னைக் காப்பாற்றிய அந்த மருத்துவரைச் சந்தித்ததே. என் நெஞ்சு துடிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும், என் இதயம் அவருக்கு நன்றியைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது. சிலர் நோயைக் குணப்படுத்துகிறார்கள். சிலர் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறார்கள். ஆனால் மிகச் சிலர் மட்டுமே, ஒரு குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தையே காப்பாற்றுகிறார்கள். அந்த அரிய மனிதர்களில் ஒருவர்... டாக்டர் ஹாரி சாந்த சீலன். இந்த வாழ்க்கை முழுவதும் நான் அவருக்கு நன்றிக்கடன் பட்டவன். "என் இதயம் இன்னும் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்றால், அதில் ஒரு துடிப்பு என் தாய்க்காக... இன்னொரு துடிப்பு டாக்டர் ஹாரி சாந்த சீலனுக்காக." என் உயிரின் ஆழத்திலிருந்து எழும் நன்றியுடன், இந்த நன்றிக் காணிக்கையை அவருக்கு சமர்ப்பிக்கிறேன். -முத்துராஜன் நாராயணசாமி விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்... உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்! my vikatan ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், காணொளி, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். ஃமீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம். முழு கட்டுரையைப் படிக்க, கீழே உள்ள இணைப்பைப் பயன்படுத்தவும்.