டிகிரி மட்டும் வேலை தருமா? -Gen Z கல்லூரி மாணவர்கள், AI புரட்சி மற்றும் எதிர்கால இந்தியா

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர் ஒரு தலைமுறையின் மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள, அந்தத் தலைமுறை பயன்படுத்தும் சாதனத்தை மட்டும் பார்த்தால் போதாது. அது கேட்கும் கேள்விகளைப் பார்க்க வேண்டும். அது ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் விஷயங்களைப் பார்க்க வேண்டும். அது எதற்காகக் குரல் கொடுக்கிறது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். அதைவிட முக்கியமாக, அது தன் எதிர்காலத்தை எப்படிக் கற்பனை செய்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்று உலகின் பல கல்லூரி வளாகங்களில் இப்படியொரு புதிய தலைமுறை நம்முன் நிற்கிறது. அதன் பொதுவான பெயர் Gen Z – Generation Z. இந்தத் தலைமுறையை ஒரே மாதிரியான குணாதிசயங்களைக் கொண்ட குழுவாகப் பார்க்க முடியாது. நாடு, குடும்பப் பின்னணி, பொருளாதார நிலை, கல்வி வாய்ப்பு, பாலினம், நகர்ப்புறம்–கிராமப்புறம், இணைய அணுகல் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து இவர்களின் அனுபவங்கள் மாறுபடுகின்றன. இருந்தாலும், இணையமும் ஸ்மார்ட்போனும் அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதிகளாகிவிட்ட காலத்தில் வளர்ந்த தலைமுறை என்ற அடையாளம் இவர்களிடம் பொதுவாகக் காணப்படுகிறது. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தரவுப்படி, உலகில் 15 முதல் 24 வயதுக்குட்பட்ட இளைஞர்கள் சுமார் 1.2 பில்லியன் பேர் உள்ளனர்; இது உலக மக்கள்தொகையில் சுமார் 16 சதவிகிதம். 2030-க்குள் இந்த எண்ணிக்கை சுமார் 1.3 பில்லியனாக உயரும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. எனவே இளைஞர்களைப் பற்றிய கேள்வி என்பது வெறும் கல்விக் கேள்வி அல்ல; அது உலகின் பொருளாதாரம், வேலைவாய்ப்பு, ஜனநாயகம், தொழில்நுட்பம் மற்றும் எதிர்கால வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கும் கேள்வியாகும். இந்தப் பின்னணியில்தான் கல்லூரி மாணவர்களின் புதிய தலைமுறையைப் பார்க்க வேண்டும். 1990களின் இறுதியிலிருந்து தொடங்கிய ஒரு புதிய உலகம் Gen Z என்ற தலைமுறைப் பெயருக்கான வயது வரையறை அனைத்து ஆய்வுகளிலும் ஒரே மாதிரியாக இல்லை. எனவே, இதை ஒரு துல்லியமான பிறந்த ஆண்டு எல்லைக்குள் அடைத்து விடுவது அறிவியல் ரீதியாகச் சரியான அணுகுமுறை அல்ல. ஆனால் பொதுவாக 1990களின் இறுதி மற்றும் 2000களின் தொடக்கத்தில் பிறந்தவர்களை உள்ளடக்கும் இந்தத் தலைமுறை, இணையம், சமூக ஊடகம் மற்றும் மொபைல் தொழில்நுட்பம் வேகமாகப் பரவிய காலத்தில் வளர்ந்தது. அதற்கு முன் இருந்த தலைமுறைகள் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டன. இந்த தலைமுறை தொழில்நுட்பத்தோடு வளர்ந்தது. அதுதான் வித்தியாசம். 2000களின் தொடக்கத்தில் இணையம் வீடுகளுக்குள் நுழைந்தது. 2007-க்குப் பிறகு ஸ்மார்ட்போன் உலகம் வேகமாக மாறியது. 2010களில் சமூக ஊடகங்கள் தகவல் பரிமாற்றத்தின் மையமாகின. 2020-ல் COVID-19 உலகத்தை முடக்கியபோது, கல்வி நிறுவனங்கள், அலுவலகங்கள், வணிகங்கள் என அனைத்தும் டிஜிட்டல் உலகத்தை நோக்கித் திரும்ப வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. 2022-க்குப் பிறகு generative AI பொதுமக்களின் கைகளில் வந்தது. இவ்வாறு பார்க்கும்போது, இன்று கல்லூரியில் படிக்கும் இளைஞர் ஒருவரின் வாழ்க்கையில் ஸ்மார்ட்போன், சமூக ஊடகம், ஆன்லைன் கற்றல், காணொளி உள்ளடக்கம், செயற்கை நுண்ணறிவு ஆகியவை தனித்தனி தொழில்நுட்பங்கள் அல்ல; அவை ஒரே டிஜிட்டல் சூழலின் பகுதிகள். COVID-19: ஒரு தலைமுறையின் கல்வியை மாற்றிய இரண்டு ஆண்டுகள் Gen Z-யின் கல்லூரி அனுபவத்தைப் பற்றி பேசும்போது COVID-19 காலத்தைத் தவிர்க்க முடியாது. 2020-ல் கல்வி நிறுவனங்கள் மூடப்பட்டபோது, உலகின் மிகப்பெரிய அளவிலான தொலைநிலை கற்றல் பரிசோதனை ஒன்று நிகழ்ந்தது. வகுப்பறை, ஆசிரியர், கரும்பலகை என்ற பாரம்பரியக் கற்றல் அமைப்பு திடீரென கைபேசி, மடிக்கணினி, காணொளி வகுப்பு, Learning Management System மற்றும் இணைய இணைப்பு ஆகியவற்றைச் சார்ந்ததாக மாறியது. இந்த மாற்றம் எல்லோருக்கும் சமமாக அமையவில்லை. UNESCO-வின் Global Education Monitoring Report, COVID-19 காலத்தில் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி பல மாணவர்கள் கற்றலைத் தொடர முடிந்தபோதிலும், உலகளவில் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கு மாணவர்கள் தொலைநிலை கற்றல் வாய்ப்பிலிருந்து விலகியிருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது; மிகவும் ஏழ்மையான மாணவர்களிடையே இந்த விலகல் இன்னும் அதிகமாக இருந்தது. இதுதான் Gen Z பற்றிய ஒரு முக்கியமான உண்மையைச் சொல்கிறது. இவர்கள் டிஜிட்டல் தலைமுறைதான். ஆனால் அனைவரும் சமமான டிஜிட்டல் தலைமுறை அல்ல. ஒரு நகரக் கல்லூரி மாணவரிடம் அதிவேக இணையமும் தனிப்பட்ட மடிக்கணினியும் இருக்கலாம். அதே வயதுடைய ஒரு கிராமப்புற மாணவர், ஒரே கைபேசியை குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கலாம். எனவே, டிஜிட்டல் தலைமுறை என்ற சொல்லுக்குள் கூட ஒரு digital divide மறைந்திருக்கிறது. வகுப்பறை சுவரை உடைத்த மாணவன் இன்றைய கல்லூரி மாணவன் பாடப்புத்தகத்தில் மட்டும் கற்றுக்கொள்வதில்லை. ஒரு தலைப்பை ஆசிரியர் வகுப்பில் விளக்குகிறார். மாணவன் அதை இணையத்தில் தேடுகிறான். YouTube-ல் வேறு ஒரு விளக்கத்தைக் கேட்கிறான். ஒரு online course-ல் அதைப் படிக்கிறான். LinkedIn-ல் அந்தத் துறையில் பணிபுரிபவர்களின் அனுபவத்தைப் பார்க்கிறான். AI-யிடம் கேள்வி கேட்கிறான். பிறகு தன் சொந்த கருத்தை உருவாக்குகிறான். இந்த மாற்றம் கல்வியின் எல்லையை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. ஆனால் இதற்கு இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறது. தகவல் அதிகரித்தால் அறிவு தானாக அதிகரிக்காது. ஒரு மாணவனிடம் நூறு தகவல்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றில் எது உண்மை, எது பொய், எது ஆதாரம், எது கருத்து என்பதைத் தீர்மானிக்கும் திறன் இல்லையென்றால் அந்தத் தகவல் அறிவாக மாறாது. UNESCO-வின் 2023 Global Education Monitoring Report, கல்வியில் தொழில்நுட்பம் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம் என்றாலும், அது ஆசிரியர்–மாணவர் மனித உறவை மாற்றக்கூடாது என்று வலியுறுத்துகிறது. தொழில்நுட்பத்தின் பயன்பாடு பொருத்தமானதா, சமமானதா, ஆதாரபூர்வமானதா, நிலைத்தன்மையுடையதா என்பதைக் கருத்தில் கொண்டே முடிவெடுக்க வேண்டும் என்றும் அந்த அறிக்கை கூறுகிறது. இதுதான் இன்றைய கல்லூரிக் கல்வியின் புதிய சமன்பாடு: தகவலைத் தேடுவது ஒரு திறன். தகவலைச் சரிபார்ப்பது இன்னொரு திறன். தகவலைப் புரிந்துகொள்வது அறிவு. அதைப் பயன்படுத்துவது ஞானம். AI வந்த பிறகு மாணவன் மாறவில்லை; கல்வியின் வரையறையே மாறுகிறது ChatGPT போன்ற generative AI கருவிகள் பரவிய பிறகு, கல்லூரி மாணவர்களின் கற்றல் முறையைப் பற்றிய விவாதம் உலகம் முழுவதும் தீவிரமடைந்துள்ளது. AI ஒரு கட்டுரையை எழுதித் தரலாம். ஒரு கருத்தை விளக்கலாம். ஒரு மொழியை மொழிபெயர்க்கலாம். ஒரு நிரலாக்கப் பிழையை கண்டுபிடிக்கலாம். ஒரு presentation-ஐ உருவாக்க உதவலாம். ஆனால் ஒரு மாணவனின் சிந்தனையை AI முழுமையாக மாற்ற முடியுமா? அதுதான் இன்றைய முக்கியமான கல்விக் கேள்வி. நாளைய கல்லூரியில் “AI பயன்படுத்தலாமா?” என்ற கேள்வி மட்டும் இருக்காது. அதற்கு பதிலாக, “AI-யைப் பயன்படுத்தி மாணவன் என்ன புதிதாகச் சிந்திக்கிறான்?” என்பதே முக்கியமாகும். AI ஒரு மாணவனின் பதிலை உருவாக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பதில் சரியா என்று கேட்கும் திறன் மாணவனிடமே இருக்க வேண்டும். AI ஒரு ஆராய்ச்சி கருத்தை முன்வைக்கலாம். ஆனால் அந்தக் கருத்தை ஆதாரங்களுடன் பரிசோதிக்கும் பொறுப்பு மாணவனுடையது. AI வேகத்தைத் தரலாம். ஆனால் விவேகம் மனிதனுடையது. தனிச்சிந்தனையா? கூட்டுச் சிந்தனையா? Gen Z மாணவர்களைப் பற்றி பேசும்போது, அவர்கள் மிகவும் தனிநபர் மையமாகிவிட்டார்கள் என்ற விமர்சனமும் உண்டு. அதே நேரத்தில், சமூக வலைதளங்கள் மூலம் அவர்கள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு ஒன்றிணைகிறார்கள் என்பதும் உண்மை. இந்த இரண்டையும் எதிர்மறைகளாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை. இன்றைய மாணவன் ஒரே நேரத்தில் தனித்துவத்தையும் கூட்டுச் செயல்பாட்டையும் விரும்புகிறான். தன் career-ஐத் தானே தேர்ந்தெடுக்க விரும்புகிறான். தன் கருத்தைத் தானே உருவாக்க விரும்புகிறான். ஆனால் சமூக அநீதியை எதிர்கொள்ளும்போது, சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகள், பாலின சமத்துவம், கல்வி உரிமை அல்லது வேறு சமூகக் கேள்விகளில் கூட்டாகக் குரல் கொடுக்கவும் தயாராக இருக்கிறான். முந்தைய தலைமுறைகளின் mass movement தெருவில் தொடங்கியிருக்கலாம். இன்றைய தலைமுறையின் mass movement சில நேரங்களில் ஒரு முழு கட்டுரையைப் படிக்க, கீழே உள்ள இணைப்பைப் பயன்படுத்தவும்.